Merhaba…
Bence nahiflik; saflık, incelik ve dünyayı biraz daha çocuksu, biraz daha “olması gerektiği gibi” görme halidir. ancak bu zarif duruşun, özellikle bugünün hız ve çıkar odaklı dünyasında, taşıması oldukça zor bir faturası oluyor.
İsterseniz “nahif” olmanın o sessiz ama ağır bedellerini ,birkaç başlıkta açıklayabilirim
toplum, nezaketi çoğunlukla bir savunma mekanizması eksikliği veya özgüvensizlik olarak kodlar. sizin kırmamak için sustuğunuz yerde, karşı taraf “söz geçirdiğini” sanır. inceliğiniz, strateji yoksunluğu olarak algılanır.
nahif insan, karşısındakini de kendisi gibi niyetlerden ari sanır. bu durumsa;
manipülasyona açık hale gelmeyi,insanların “nasıl olsa anlayışla karşılar” diyerek sınırlarınızı ihlal etmesini,
sizin gösterdiğiniz özenin yarısını bile göremeyince ,derin bir hayal kırıklığı yaşamanızı beraberinde getirir.
dünya sertleştikçe, nahif insan kendini bir döneme veya mekana ait hissetmemeye başlar. her kaba davranışta, her çıkarcı hamlede “ben buraya ait değilim” hissi büyür. bu da, beraberinde sosyal bir yorgunluk ve yalnızlaşma getirir.
siz başkalarının hassasiyetlerini bir kuyumcu titizliğiyle gözetirken, dünyanın size karşı hoyrat davranması, içsel bir öfkeye yol açabilir. bu öfke dışarı taşmaz; içeri akar. sonuçsa: kırgın bir ruh ve bitmeyen bir “neden?” sorusu…
nahif kalmak bir erdemdir, ancak bu erdemi korumak için, çevresine bir zırh örmek gerekir. öyleyse,şunları unutmamak kıymetlidir:
Hayır diyebilmek, nezaketinizden eksiltmez; aksine nezaketinizi suistimalden korur.
herkesin kalbinize ve zihninize girmesine izin vermemek, nahifliğinizi bir “bahçe” gibi korumanıza yardımcı olur.
insanların kusurlu, bencil ve çiğ olabileceğini kabul etmek, darbeyi aldığınızda canınızın ,daha az yanmasını sağlar.
kısacası değerli okurlar,
nahif olmanın bedeli ağırdır. çünkü siz, herkesin göremediği bir frekanstan yayın yapıyorsunuzdur. ancak bu, dünyanın sizin gibi insanlara ,en çok ihtiyaç duyduğu gerçeğini değiştirmez.
selam ve duayla…
