Köşe Yazılarımız

Bir ömür, bir musiki, bir kültür mirası.

Hayat bu, bazen öyle durumlarla karşılaşırız ki doğru bildiğimizi söylediğimizde birileri rahatsız olur, sustuğumuzda ise kendi vicdanımız.

Öyle insanlar vardır ki yüzüne gülümser, yanında seni över; ama sen orada olmadığında adını korumayı akıl bile etmez.

​Hayat, düz bir çizgide akıp giden dingin bir nehir değildir.

Günümüzde siyaseti takip edenlerin sık sık duyduğu ama çoğu zaman tam olarak ne anlama geldiği pek anlatılmayan bir kavram var: vitrin politikası. Aslında adı bile her şeyi ele veriyor. Nasıl ki mağazaların vitrinleri, içerideki her şeyi değil de sadece en güzel, en dikkat çekici ürünleri sergilerse; siyaset de zaman zaman toplumun karşısına sadece “gösterilmek istenen” yüzüyle çıkar.

Toplumlarda, kurumlarda ve hatta günlük hayatımızda sıkça karşılaşılan bir düşünce biçimi vardır: “Ortada bir kriz görünmüyorsa her şey yolundadır.” İlk bakışta mantıklı gibi görünen bu yaklaşım, aslında birçok sorunun büyümesine ve derinleşmesine neden olabilmektedir. Çünkü sorunlar her zaman büyük bir kriz olarak ortaya çıkmaz. Çoğu zaman sessizce büyür, birikir ve gerekli önlemler alınmadığında ciddi sonuçlar doğurur.

Vergi dediğimiz şey, devletin eğitimden sağlığa, altyapıdan güvenliğe kadar birçok hizmeti yürütebilmek için vatandaşlardan topladığı kaynaklardır. Ama mesele sadece vergi toplamak değildir; asıl önemli olan bu verginin nasıl toplandığıdır. İşte burada karşımıza “dolaylı vergiler” ve “dolaysız vergiler” çıkıyor. Bu iki vergi türü arasındaki dengenin nasıl kurulduğu ise hem ekonomik adalet hem de toplumsal huzur açısından kritik bir konudur.

Maviyi severim ben… Öyle sıradan bir renk değildir mavi benim için. Bir renkten çok daha fazlasıdır.