Oysa bazen bir gün geliyor ve bütün takvimleri kapatıyor.
Benim için o gün, beyin kanaması geçirdiğim gündü.
Sonrasını uzun uzun anlatabilirim: Hastane odaları, yoğun bakım, entübe edildiğim günler, doktorlar, bekleyişler… Fakat bazı zamanların hikâyesini yaşayan değil, başucunda bekleyenler daha iyi bilir. Çünkü siz hayatta kalmaya çalışırken onlar sizin yerinize korkar, sizin yerinize dua eder, sizin gözünüzü açmanızı bekler.
Sonra gözlerinizi açarsınız.
Ve bir zamanlar hiç düşünmeden yaptığınız şeylerin aslında ne büyük nimetler olduğunu fark etmeye başlarsınız.
Ayağa kalkmak mesela…
Bir odadan diğerine yürümek.
Kendi yemeğinizi hazırlamak.
Banyoya gitmek.
Bir bardak suya uzanmak.
İnsan sağlıklıyken bunların hiçbirini başarı saymıyor. Çünkü beden itiraz etmeden yapıyor hepsini.
Şimdi bazı günler bedenim bana daha fazla izin veriyor, bazı günlerse aynı şeyi yapabilmek için desteğe ihtiyaç duyuyorum.
Bazen bir adım, yalnızca bir adım değil artık. İçinde sabır var, mücadele var, yeniden öğrenmek var.
Ve kızım Gizem…
Bu süreç bana annelikle evlatlık arasındaki o görünmez çizginin bazen nasıl yer değiştirdiğini de öğretti.
Bir zamanlar elinden tutup yürüttüğünüz çocuğunuzun, yıllar sonra sizin elinizden tutması çok başka bir duygu.
Hayat insanı hiç beklemediği yerlerden sınarken, hiç beklemediği yerlerden de sarıp sarmalıyor.
Damadım Ender, Serdar, dünürüm Nezahat ve ailemin yanımda duran bütün elleri…
Bir insanın iyileşmesinde ilaçların, doktorların ve tedavinin yeri tartışılmaz. Ama sevildiğini bilmenin de insanın içine görünmez bir güç bıraktığına inanıyorum.
Şimdi önümde bir iyileşme yolu var.
Acele etmiyorum.
Çünkü öğrendim ki iyileşmek yalnızca hastaneden taburcu olmak değilmiş.
İyileşmek bazen bugün dünden bir adım fazla yürüyebilmekmiş.
Bazen kendi başına yapabildiğin küçücük bir işe çocuk gibi sevinebilmekmiş.
Bazen de yapamadığın bir şey için kendine kızmak yerine, “Bugün olmadı, yarın yeniden denerim” diyebilmekmiş.
Hayatım boyunca birçok kez yeniden başladım.
İş hayatında, özel hayatımda, hayallerimde…
Ama galiba insanın en büyük yeniden başlangıcı, hayatın kendisine yeniden tutunduğu zamanmış.
Bugün büyük cümleler kurmak istemiyorum.
Sadece şunu biliyorum:
Bir zamanlar sıradan sandığım günlerin kıymetini artık çok daha iyi biliyorum.
Yürüdüğüm her metreyi, kendi başıma yaptığım her işi, sevdiklerimin sesini, açılan bir pencerenin getirdiği havayı bile…
Ve önümde daha gidilecek yol olduğunu da biliyorum.
Ben o yolu yavaş yürüyebilirim.
Bazen birinin elinden tutabilirim.
Bazen yorulup durabilirim.
Ama yürüyeceğim.
Çünkü hayat bana bu kez çok açık bir şey söyledi:
“Sana bir kez daha başlama fırsatı verildi.”
Ben de bu fırsatı, her yeni güne şükrederek karşılıyorum…
