Ana SayfaKöşe Yazılarımızİletebilmek ve İletişim Kurabilmek

İletebilmek ve İletişim Kurabilmek

İnsan ömrü boyunca pek çok şey söyler ama söylediği her şey karşı tarafa ulaşmaz.

-SPONSORLU-

İnsan ömrü boyunca pek çok şey söyler ama söylediği her şey karşı tarafa ulaşmaz. Çünkü iletebilmek ile iletişim kurabilmek aynı şey değildir. İletmek tek yönlü bir eylemdir; ağzından çıkan kelimedir, gönderdiğin mesajdır, kurduğun cümledir. İletişim kurmak ise iki kişilik bir iştir; karşı tarafın seni duymasını, anlamasını, senin de o an orada, gerçekten orada olmanı gerektirir.

Bazen çok şey anlatırız ama hiç temas edemeyiz; bazen de tek bir suskunlukta ya da kısa bir bakışta yıllarca konuşulacak kadar çok şey anlaşılır.

İletişimin rengi ve ölçüsü, karşımızdaki insanla aramızdaki bağa göre değişir.
Gerçekten tanıdığımız, hayatımızın içine aldığımız insanlarla kurduğumuz iletişimde samimiyet daha doğal, daha perdesizdir. Kırılganlıklarımızı, yorgunluklarımızı, şakalarımızı, hatta bazen kırgınlıklarımızı saklamadan koyabiliriz ortaya. Ama yakınlık bazen bir rehavet de getirir; “nasıl olsa beni tanıyor” diyerek özenin azalması, kelimelerin özensizleşmesi en yakınlarımızda en derin izleri bırakabilir. Samimiyet, saygıyı ve özeni ortadan kaldırmak için değil, onu daha sahici kılmak için vardır.

Tanımadığımız ya da henüz yeterince bilmediğimiz insanlara karşıysa ilk adım çoğu zaman resmiyet ve ölçülü bir mesafedir. Bu mesafe soğukluktan ya da kibirde değil, bir alanı tanıma ihtiyacından doğar. Karşındakini tartmadan, sınırlarını görmeden fazla samimi olmak bazen yapay durur; fazla mesafeli olmak da kapıları baştan kapatır. Doğru yer, nezaketle açık tutulan ama gereksiz yere taşmayan bir kapıdır. Kimi insana ilk anda içimiz ısınır, samimiyet kendiliğinden akar; kimine de zamanla, güven inşa edildikçe yaklaşırız. İkisi de gayet insandır.

(Bir parantez de iş ve ticaret dünyasına açmak gerekir: Ticarette düzgün iletişim, ne tamamen soğuk bir resmiyet ne de ölçüyü kaçıran bir samimiyettir. Kararları duygusallığın bulandırmadığı, kuralların ve sınırların net olduğu ama karşıdaki insanın emeğinin, zamanının ve halinin de göründüğü dengeli bir dil; güveni en hızlı inşa eden şeydir.)

Aslında mesele hangi rolde olduğumuzdan ziyade, niyetimizin ve tonumuzun ne kadar berrak olduğunda düğümleniyor. Ne söylediğimiz kadar, nasıl durduğumuz, dinlerken acele edip etmediğimiz ve karşımızdakine ne kadar yer açtığımız belirleyici oluyor.

Sözün özü; insanı yoran şey çoğu zaman az konuşmak değil, yanlış yerde yanlış tonda konuşmak ya da hiç anlaşılmadan konuşmak. İletişim kurabildiğimiz, sesimizin ve sessizliğimizin karşılık bulduğu insanlar çoğaldıkça, hayat da o kadar hafifliyor.Meğer aradığımız şey hep daha fazla kelime değilmiş; sadece doğru mesafede, sahici bir şekilde “buradayım” diyebilmekmiş…

Yazar

Yazıyı beğendiniz mi? Paylaşarak yakın çevrenizin de görmesini ister misiniz?
Editörün Seçtikleri
spot_img

En Çok Okunan Haberler

Son Yorumlar