Toplum olarak bazen çok hızlı karar veriyoruz. Bir gün alkışladığımız insanı ertesi gün yerin dibine sokabiliyor, dün suçlu ilan ettiğimizi bugün kahraman yapabiliyoruz. Oysa adaletin ne alkışa ne de öfkeye ihtiyacı vardır. Adaletin tek dayanağı; delil, vicdan ve hukuktur.
Bugün de hakkında ciddi iddialar bulunan kahraman Haluk, kamuoyunun karşısına soruşturma süreciyle çıktı. Hukuk devletinde bu iddiaların araştırılması son derece doğaldır. Kim olursa olsun; yaptığı iyilikler, üstlendiği görev ya da toplumdaki itibarı, hesap vermekten muaf olduğu anlamına gelmez.
Ancak bir kişi hakkında soruşturma açılması, onun suçlu olduğu anlamına da gelmez. Buna ancak bağımsız mahkemeler karar verir.
Belki de bu olay bize Haluk Levent’ten çok kendimizi sorgulamamız gerektiğini gösteriyor. Neden bir insanı ya kusursuz bir kahraman ya da mutlak bir suçlu olarak görmek istiyoruz? Siyahla beyaz arasındaki griyi neden bu kadar zor fark ediyoruz?
İnsan hata da yapabilir, büyük iyilikler de yapabilir. Bazen aynı hayatın içinde ikisini bir arada görmek mümkündür. Bu yüzden ne yapılan iyilikler soruşturmayı engellemeli ne de yürütülen soruşturma, geçmişte yapılan iyilikleri yok saymalıdır.
Bugün ihtiyacımız olan şey, sosyal medyanın gürültüsü değil; hukukun sağlam terazisidir.
İnsan acele etmeyi sever, çabuk hüküm vermek ister. Ama adalet acele etmez. Şahitleri dinler, delilleri toplar, savunmayı alır ve kararını öyle verir.
Bu süreç bize bir kez daha şunu hatırlattı: Güven çok kıymetlidir, ancak denetlenebilir olmalıdır. Şüphe de gereklidir; fakat önyargıya dönüşmemelidir. Vicdan ise hukukla birlikte yürüdüğünde gerçek anlamını bulur.
Demem o ki…
Kahraman Haluk’u alkışlarken de ölçülü olmalıyız, hakkında iddialar bulunan Levent’i değerlendirirken de adil olmalıyız. Çünkü bugün başkası için istediğimiz adalet, yarın hepimize lazım olabilir.
