2026 asgari ücreti açıklandı. Alkışlar hazırdı, cümleler ezberdi: “Tarihi artış”, “çalışanı koruyan düzenleme”, “enflasyona ezdirmedik.” Ne hikmetse bu cümleler her yıl kuruluyor ama ezilen hep aynı kesim oluyor.
Soruyu en baştan soralım: Bu ücretle yaşanır mı? Hayır. Bu ücretle ancak hayatta kalmaya çalışılır. O da borçla, kredi kartıyla, ertelenmiş hayallerle.
Asgari ücret, adı üstünde, en alt sınırdır. Ama bu ülkede yıllardır ortalama ücret oldu. Hatta normalleşti. Gençler diplomayla, tecrübeliler yılların emeğiyle bu “asgari” rakama mahkûm edildi. Patron için maliyet kalemi, siyasetçi için istatistik, çalışan için ise hayat memat meselesi.
Yetkililer rakamları anlatıyor ama kimse mutfağa girmiyor. Markete giren bilir, Maaş daha cebe girmeden buharlaşıyor. Kira zaten başlı başına bir felaket. Faturalar maaşla yarışmıyor, maaşı sollayıp geçiyor. Ulaşım, eğitim, sağlık… Hepsi lüks gibi sunuluyor ama hepsi mecburiyet.
Bir de şu var: Asgari ücret artıyor deniyor ama alım gücü artmıyor. Çünkü zamlar maaştan önce davranıyor. Çünkü enflasyon kâğıt üzerinde düşüyor ama sokakta yükseliyor. Çünkü gerçek hayat, TÜİK tablolarına sığmıyor.
Asıl problem şurada, Bu ülkede yoksulluk artık yönetiliyor. Çözülmüyor, düzeltilmiyor, sadece idare ediliyor. Asgari ücret de bunun en net göstergesi. İnsanlara “şükredin” deniyor, ama şükürle kira ödenmiyor. Sabır tavsiye ediliyor, ama sabır market kasasında geçmiyor.
2026 asgari ücreti açıklandı, evet. Ama bu bir müjde değil. Bu, yoksulluğun resmileştirilmesidir. Çalışanın emeğine biçilen değerin itirafıdır.
Ve kimse kusura bakmasın,
İnsanca yaşamaya yetmeyen ücret, ne kadar artarsa artsın başarı değildir.
