Bazı kelimeler vardır; sözlükte birkaç harften ibarettir ama hayatta taşıdığı anlam, ciltler dolusu kitaptan daha ağırdır.
“Teşekkür ederim.”
Son yıllarda fark ettiniz mi bilmiyorum… Bu iki kelime dilimizden de, hayatımızdan da usul usul çekiliyor. Herkes bir yerlere yetişme telaşında. Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor. Bir kapıyı tutanın, bir bardak su uzatanın, bir işi sessizce kolaylaştıranın çoğu zaman farkına bile varmıyoruz.
Oysa insan, fark edildiğinde insandır.
Teşekkür etmek sadece görgü kuralı değildir. Karşınızdakine, “Seni gördüm. Emeğini fark ettim.” demenin en sade, en zarif hâlidir. Bazen bir annenin yıllarca karşılık beklemeden verdiği emeğe, bazen sabah erkenden sokağı temizleyen işçiye, bazen de en zor gününüzde yanınızda sessizce duran bir dosta söylenmiş iki kelime…
Ama etkisi, saatlerce yapılan konuşmalardan daha büyüktür.
Hayatı gözlemledikçe şunu görüyorum; insanlar aslında çok büyük şeyler beklemiyor. Bir tebessüm, içten bir selam ve samimiyetle söylenmiş bir “teşekkür ederim” çoğu zaman bir insanın bütün yorgunluğunu alabiliyor.
Ne gariptir ki teknolojinin bu kadar geliştiği, iletişim araçlarının çoğaldığı bir çağda, en çok kaybettiğimiz şeylerden biri de birbirimize hissettirdiğimiz değer oldu.
Belki de yeniden başlamamız gereken yer tam burasıdır.
Çünkü teşekkür etmek, borç ödemek değildir; insan kalabilmenin en güzel göstergesidir.
Bugün birine içtenlikle “teşekkür ederim” deyin. Belki siz iki kelime söylemiş olacaksınız ama karşınızdaki insan, o iki kelimenin içinde koca bir değer bulacak.
Unutmayalım…
Bir toplumun nezaketi, kullandığı büyük cümlelerle değil; günlük hayatında esirgemediği küçük kelimelerle ölçülür. Ve bazen, iki kelime bir insanın gününü değil, hayata bakışını bile değiştirebilir….
Sultan Denli
