Birbirlerinin içine geçmiş, küflü, karanlık ve dar sokaklar. Her zamanki gibi rüzgara sırtlarını dönerler. Üstelik hangi sokağa çıkarsanız çıkın, hep birbirlerinin aynısıdır. Tabelalar da şöyle yazar genellikle, Falanca Sokak, Falanca Cadde…
Sokakların da tıpkı sahipleri gibi geçmişi vardır. Kimi bütünlemeye kalmış çocukluğunuzu, kimi ilk sevdanızın türküsünü, kimi ise sabah olsun diye yakarışlarınızın diğer adıdır. Falanca Sokakta, Falanca Evde yaşadıklarınız. Yere çizip durduğunuz, yarı belirgin, yarı belirsiz bir seksek misali taşınızı nereye atsanız, tek ayağınızı kaldırmak zorunda kalacağınız oyunlar… Ve Öksüz Sokağın çenesi düşük olur genelde. Patavatsız, son derece düşüncesizdir. Gördüğünüz ilk anda aklınıza getirir bütün çocukluğunuzu. Üstelik utanmadan, bir an bile sıkılmadan, yaşanmışlıklar geri teper; “göz” dediğimiz o uçsuz bucaksız sahnede. Her göz kırpınışı, perdeleri açılan afili bir tiyatro oyununun içine sürükler sizi. Artık o anlardan sonra ne rüzgar yumuşatır teninizi, ne de yağmur ıslatır bedeninizi. Yerdeki taştan, gökyüzündeki yıldızlara kadar her şey silikleşir ve yıllanmış bir korku sarar tüm benliğinizi.
İşte o anlardan sonra: Yürek birdenbire dile gelir. Gözleriniz kocaman açılır, ağzınızın içinde bir kuruluk ve tir tir titrer elleriniz. Sözcüklere vuramadığınız, kindar sokaklarda elleriniz cebinizde dolanıp durursunuz da bulamazsınız kendinizi. Usulca dolaşıp, yavaşça kaybolursunuz.
Falanca Caddede, Falanca Sokakta…
