Benim çocukluğum da böyle bir aile apartmanında geçti.
Her katta tanıdık bir yüz, her kapının ardında bir akraba, her sofrada başka bir insan vardı. Kalabalığın içinde büyüdüm; bu yüzden uzun yıllar kalabalığın güven demek olduğuna inandım.
O zamanlar insanlara inanmak çok kolaydı. “Baba yarısı” denilen insanların gerçekten babanın yokluğunu tamamlayacak kadar iyi, samimi ve güvenilir olduğuna inanırdım. Çünkü çocukken insanları oldukları gibi değil, olmaları gerektiği gibi görüyorsun.
Birinin sana gülümsemesini iyilik, yanında oluşunu ise sevgi sanıyorsun. Kötülüğü henüz tanımadığın için, kimsenin sana bilerek zarar verebileceğini düşünmüyorsun.
Sonra büyüyorsun.
Ve insan büyürken sadece yaş almıyor; insanları da tanımaya başlıyor.
Yıllar geçtikçe anlıyorsun ki aynı apartmanda büyümek, aynı sofraya oturmak, aynı kanı taşımak ya da yıllardır birbirini tanımak, insanları gerçekten birbirine yakın yapmıyor.
Bazen en yakın sandıkların, seni en uzakta bırakıyor.
Çocukken gözünde büyüttüğün, iyi niyetinden hiç şüphe etmediğin insanların aslında kendi çıkarlarını herkesten önce düşündüğünü görmek hayatta verilen önceliklerin değişmesine neden oluyor…
İşte insan büyümeye tam da bu noktada başlıyor…
Bazı gerçekleri öğrenirken çocukluğundan bir parça bırakıyorsun geride.
Aile apartmanında büyüyen o küçük kız çocuğu bugün şunu çok iyi biliyor: Hayatında yüzlerce insan olabilir ama gerçekten güvenebileceği insan sayısı iki elin parmaklarını bile geçmeyebilir, o küçük kız boğazında babasının ekmeğinin olduğu insanların karnı doyunca nankörleştiğini gördü…
Herkes senin sevincinde yanında olabilir; ama mesele düştüğünde elini tutacak birkaç kişiyi bulabilmektir.
Belki de hayatın en büyük zenginliği, etrafındaki kalabalık değildir.
Asıl zenginlik, o kalabalık dağıldığında geriye kalan birkaç gerçek insandır….
Buse Şentürk
