Güven, insan ilişkilerinin görünmeyen ama en güçlü bağlarından biridir. Bir insana, bir kuruma ya da geleceğe güvenmek; kendimizi daha huzurlu, daha güçlü ve daha ait hissetmemizi sağlar. Ancak günümüzde birçok insanın ortak cümlesi artık şu hâline gelmiştir: “Kimseye kolay kolay güvenemiyorum.”
Peki neden güvenmiyoruz?
Güven duygusu çoğu zaman yaşanmış deneyimlerle şekillenir. Hayal kırıklıkları, verilen sözlerin tutulmaması, aldatılmak, kandırılmak ya da duygusal olarak zarar görmek insanların güven eşiğini değiştirir. Bir kez kırılan güven, her zaman tamamen yok olmasa da yeniden inşa edilmesi zaman alabilir. Bu nedenle birçok kişi yeni ilişkilerde daha temkinli davranmayı tercih eder.
Ancak güven eksikliği yalnızca bireysel deneyimlerden oluşmaz. İçinde yaşadığımız çağ da insanları daha şüpheci hâle getirebilmektedir. Sosyal medyada görülen kusursuz hayatlar, bilgi kirliliği, çıkar ilişkileri ve sürekli değişen gündem; insanların birbirine olan inancını zedeleyebilmektedir. İnsanlar artık yalnızca sözlere değil, davranışlara ve tutarlılığa daha fazla önem vermektedir.
Öte yandan güvenmemek her zaman bir zayıflık değildir. Bazen kişinin kendini koruma biçimidir. Yaşanan olumsuzluklardan sonra sınırlar koymak, herkese aynı açıklıkla yaklaşmamak doğal bir davranıştır. Fakat bu durum zamanla herkesi aynı kefeye koymaya dönüşürse, kişinin yeni bağlar kurmasını da zorlaştırabilir.
Güven yeniden oluşabilir mi? Evet, ancak bunun için zaman, samimiyet ve tutarlılık gerekir. Güven; büyük sözlerle değil, küçük ama devamlı davranışlarla inşa edilir. İnsanlar kendilerini güvende hissettikleri yerde yeniden inanmayı öğrenebilir.
Sonuç olarak güvenmek cesaret ister. Çünkü güvenmek, bir miktar belirsizliği kabul etmektir. Ancak hayatın en değerli ilişkileri de çoğu zaman bu cesaretin ardından kurulur….
Buse Şentürk
