Güvenin sesi yoktur.

Sessizce kurulur insanın içinde.
Bir bakışta, bir sözde, bir davranışta.
Senin yanında kendim olabilirim. diyebilmenin huzurudur aslında güven.
Ama güven, en çok da sessizliklerde sınanır.
Söylemediğin bir şeyi söylemiş gibi anlatmamakta,
verdiğin sözü unutmamakta,
bir insan sana kendini emanet ettiğinde o emaneti taşımakta saklıdır.
Çünkü insanı en çok büyük yalanlar değil,
küçük gerçeklerin zamanla ortaya çıkması yorar.
Bir kez kandırıldığında sadece söylediğine değil,
söyleyeceğin her şeye şüpheyle bakmaya başlar insan.
Ve güven kırıldığında insan karşısındakinden uzaklaşmaz yalnızca.
Kendi içindeki o saf inanma hâlinden de biraz uzaklaşır.
Eskisi gibi anlatmaz.
Eskisi gibi beklemez.
Eskisi gibi inanmaz.
Belki affeder.
Belki konuşur.
Belki devam eder.
Ama içinde bir yer artık eskisi gibi değildir.
İşte bu yüzden güveni korumak,
haklı çıkmaktan daha değerlidir.
Bir kalbi kırdıktan sonra ama benim niyetim o değildi demek kolaydır.
Zor olan, o kalbi kırmayacak kadar dikkatli yaşamaktır.
Unutma; bazı insanlar senden çok şey istemez.
Sadece sözünün arkasında durmanı,
yokluğunda da aynı insan olmanı,
ve kendilerini sana emanet ettiklerinde onları yarı yolda bırakmamanı ister.
Çünkü güven büyük cümlelerle değil,
küçük davranışların sürekliliğiyle oluşur.
Ve belki de hayatta en kıymetli şey,
bir insanın gözlerinin içine baktığında
hiçbir şey söylemeden
Ben sana güveniyorum. diyebilmesidir.
Böyle bir güveni kazanmak yıllar sürebilir.
Ama kaybetmek.
Bazen tek bir an yeter….