En son ne zaman gerçekten kendinle baş başa kaldın?
Telefonun sustuğu, dış seslerin yavaşladığı, zihnindeki kalabalığın dağıldığı bir an oldu mu?
Yoksa sen de çoğumuz gibi, hep bir yerlere yetişirken kendini geride bırakanlardan mısın?
Modern hayatın en görünmez yorgunluğu bu belki de:
Herkes için var olup, kendine hiç uğramamak.
Gün içinde kaç kişiye “nasılsın?” diye soruyorsun?
Peki aynı soruyu kendine en son ne zaman sordun?
Ve daha önemlisi, cevabını gerçekten dinledin mi?
Çünkü bazen en büyük ihmal, kendine gösterdiğin ilgisizliktir.
Görmezden geldiğin duygular, ertelenmiş yorgunluklar, içine attığın kırgınlıklar.
Hepsi bir yerde birikir.
Ve gün gelir, en olmadık anda taşar.
Oysa insan, en çok kendine iyi geldiğinde güçlenir.
En çok kendini anladığında hafifler.
Belki de artık biraz yavaşlama zamanı.
Biraz “yetişemedim” demeyi göze alma,
biraz eksik kalmayı kabullenme,
biraz da “bugün sadece ben” deme zamanı.
Çünkü her şeyi toparlamaya çalışırken dağılan bir sen var içinde.
Ve o sen, senden başka kimse tarafından gerçekten toparlanamaz.
Kendine dönmek bir lüks değil, bir ihtiyaçtır.
Kendini dinlemek bencillik değil, farkındalıktır.
Ve inan, hayat en çok sen kendine şefkat gösterdiğinde yumuşar.
Bugün küçük bir şey dene:
Kendine birkaç dakika ayır.
Hiçbir şey yapmadan otur.
Sadece nefes al… ve hisset.
Belki bir kırgınlık çıkacak ortaya,
belki yarım kalmış bir hayal,
belki de uzun zamandır bastırdığın bir “yorgunum” cümlesi…
Hepsine yer aç.
Çünkü iyileşmek, önce kabul etmekle başlar.
Unutma.
Sen başkalarının hayatında bir rol değil,
kendi hayatının merkezisin.
Ve kendini merkeze almadığın hiçbir hikâyede,
gerçekten var olamazsın.
Bugün kendine şunu hatırlat:
“Ben de varım.
Ve kendime iyi bakmak, benim sorumluluğum.”
Belki her şey bugün değişmeyecek.
Ama sen kendine döndüğün anda,
hayatın yönü değişmeye başlayacak.
Bugün kendine uğramayı unutma.
