Avuçlarımdan Uçan Kelebek

Bazı acılar vardır; sesi çıkmaz ama insanın içini sessizce paramparça eder.
Son günlerde içimde tam da böyle bir sıkıntı büyüyor.
Bir düğüm gibi… Çözemedikçe daha da sıkılaşan, nefes aldırmayan bir düğüm.
Her telefon sesiyle yüreğim yerinden fırlayacak gibi oluyor. İnsan bazen kötü bir haberi almadan da hissedermiş meğer. Bir gölge gibi dolaşıyor endişe etrafımda.
Gözlerim uzaklara dalıyor, zihnim ise sürekli geçmişe kaçıyor.
Anılar geçiyor önümden bir film şeridi gibi.
Bir kahve fincanının kenarında bıraktığımız gülüşler.
Sabahlara kadar süren sohbetler.
Kimi zaman gözyaşıyla bölünen cümlelerimiz.
Ve o kar yağışlı gün… Çocuklar gibi birbirimizi kara gömüp kahkahalara boğulduğumuz o an.
Şimdi düşünüyorum da insan en çok, güzel anıları canını yakmaya başladığında büyüyormuş acının içinde. Çünkü her hatıra, kaybetme korkusunu biraz daha büyütüyor insanın kalbinde.
Bir dost için hiçbir şey yapamamak ne ağırmış.
Elini tutup acısını alamamak.
Geçecek diyememek.
Sadece gözlerinin içine bakıp sessizce çaresiz kalmak…
Kanser
Ne kadar kısa bir kelime ama içine ne büyük yıkımlar sığıyor.
Bir insanın bedeninden önce, çevresindeki herkesin ruhunu yoruyor.
Ve en acısı da bu savaşın bazen ne kadar hızlı ilerlediğini izlemek.
Hayat enerjisiyle etrafını aydınlatan dostum, şimdi sanki avuçlarımın arasından bir kelebek gibi usulca kayıp gidiyor. Tutmaya çalıştıkça daha da uzaklaşıyor zaman.
Ben ise elimden hiçbir şey gelmeden, sadece ardından bakakalıyorum ve ben hiçbir şey yapamıyorum.
İnsan bazen bir mucizeye inanmak istiyor.
Bir telefon gelsin ve Her şey düzeldi desin istiyor.
Ama hayat, bazı sınavlarda insanı sessizlikle baş başa bırakıyor.
Ve ben bugün anlıyorum ki;
bazı vedalar gerçekleşmeden önce bile insanın içine çöker.
Bazı kayıplar, henüz yaşanmadan eksiltmeye başlar insanı.