Hayat, çoğu zaman yetişmemiz gereken işler, cevaplamamız gereken mesajlar ve tamamlamamız gereken sorumluluklar arasında hızla akıp gidiyor. Günün sonunda “çok şey yaptım” diyoruz belki ama kendimize şu soruyu ne kadar soruyoruz: “Gerçekten yaşadım mı?”
Modern dünyanın en büyük yanılgılarından biri, üretken olmayı yaşamak sanmamız. Oysa insan olmak; sadece çalışmak, kazanmak ve ilerlemekten ibaret değil. İnsan olmak, hissetmektir. Bir sabah kahvesinin kokusunda durabilmek, sevdiğin birinin sesinde huzur bulabilmek, bazen de hiçbir sebep yokken gökyüzüne bakıp derin bir nefes alabilmektir.
Bizler giderek daha çok “yetişen”, ama daha az “hisseden” insanlara dönüşüyoruz. Oysa hayatın özü, hızda değil; farkındalıkta gizli. Bir çocuğun kahkahasında, yaşlı birinin gözlerindeki hikâyede, ya da hiç tanımadığımız birine yaptığımız küçük bir iyilikte saklı.
Belki de en çok unuttuğumuz şey şu: Hayat büyük anlardan değil, küçük ama gerçek anlardan oluşur. Ve o anları kaçırdığımızda, aslında en kıymetli olanı kaçırmış oluruz.
Bugün kendinize küçük bir izin verin. Biraz yavaşlayın. Birine içten bir “nasılsın” sorun. Kendinize de aynı soruyu sormayı ihmal etmeyin. Çünkü bazen en çok ihmal ettiğimiz kişi, aynadaki yansımamızdır.
Unutmayın; hayat bir yarış değil. Ve bizler sadece var olmak için değil, hissederek yaşamak için buradayız…
