Hiç düşündün mü?
En parlak ışıklar neden en karanlıkta fark edilir?
Gece olmasa yıldızlara bu kadar hayran bakar mıydık?
Karanlık çöktüğünde insan önce ürker.
Yolunu kaybettiğini sanar.
Oysa tam o anda gözlerin alışmaya başlar; görmediğini sandığın ne varsa yavaş yavaş belirir.
Gökyüzü açılır, yıldızlar görünür ve sen aslında kaybolmadığını, sadece yeniden görmeyi öğrendiğini fark edersin.
Demek ki karanlık, seni kaybettirmek için değil görmeni öğretmek için gelir.
Hayat da böyledir.
İçine düşen o sıkıntı, o daralma, o neden hep ben dediğin anlar…
Seni durdurmak için değil, seni dönüştürmek içindir.
Ama bazı insanlar vardır; hayatı omuzlarında taşır gibi yürür, yükünü bırakmayı hiç öğrenmez. Her cümlesi biraz sitem, her bakışı biraz yorgunluk taşır.
Oysa herkesin içinde görünmeyen bir fırtına kopar. Kimimiz sessiz yaşar acıyı, kimimiz kelimelere döker.
Ve gerçek şu ki… acının büyüklüğü değil, onunla nasıl yürüdüğün belirler seni.
Unutma…
Bir başkasının karanlığına bakıp kendi ışığını kısmak zorunda değilsin.
Senin yolun, başkalarının gölgeleriyle değil, kendi ışığınla aydınlanmalı.
İçinde öyle bir denge kur ki, dışarıdan gelen hiçbir fırtına seni yerinden edemesin.
Öyle bir sabır büyüt ki kalbinde, kırılmadan da güçlü olunabileceğini göster.
Ve sevgili kendim…
Sessizlik bazen en güçlü cevaptır.
Her söze karşılık vermek değil, bazılarını geride bırakabilmek büyüklüktür.
Çünkü gerçek güç, kendini ispat etmekte değil; kendinden emin bir duruşla var olabilmektedir.
Hayat bazen sert eser, bazen savurur, bazen de sınar.
Ama köklerin derindeyse…
Ne rüzgâr seni koparabilir ne de fırtına seni yok edebilir.
En parlak yıldızlar en koyu karanlıkta doğar.
En güçlü ağaçlar en sert rüzgârlarda büyür.
O yüzden şimdi kendine dön.
Başkalarının gürültüsünden sıyrıl, kendi sesini duy.
Karanlıktan korkmayı bırak… çünkü belki de tam şu an, içindeki ışık doğmak için en doğru zamanı bekliyor.
Hadi başlama zamanı
Kendi yıldızını yakma vakti.
